Friday, October 20, 2017

தயிர் வடை மஹாத்மியம்

தயிர் வடை மஹாத்மியம்



"தயிர் வடை ஒரு பிளேட்" என்று நான் ஆர்டர் கொடுத்தவுடன், என் கணவர் வந்த சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு முகத்தை திருப்பிக் கொண்டதும் நான்," என்ன சிரிப்பு?" என்றேன்.

இல்ல..நேத்துதான் ஏதோ தயிர் வடை சாப்பிட்டால் ஞாபக சக்தி குறையும்னு ஏதோ கதையெல்லாம் சொன்ன, இன்னிக்கு தயிர் வடைன்னு ஆர்டர் குடுக்கற.." என்றார்.

என்னது.. தயிர் வடை சாப்பிட்டால் ஞாபக சக்தி குறையுமா? என்றான் என் மகன்.

ஆமாம்டா..

என்ன கதை? சொல்லு சொல்லு, எப்படியும் தயிர் வடை வர நேரமாகும். 

ஹர்ஷவர்தனர் தெரியுமா?

ஹர்ஷவர்தனர்..ஹர்ஷவர்தனர்  ? நார்த் இந்தியா முழுவதையும் ஆண்டவர், நாளாந்த யூனிவர்சிட்டி அவர் காலத்துலதானே இருந்தது...??

அவரேதான். அவர் சிறந்த வீரர் மட்டுமில்லை, நல்ல படிப்பாளியும் கூட. பெரிய ஸ்காலர். ஆனால் அவருக்கு தனக்கு நண்பர்கள் இல்லையேன்னு ஒரு மனக்குறை.

ஆமாம் அறிவுஜீவிகளோடு நட்பு பாராட்டுவது கொஞ்சம் கஷ்டம்தான். ரொம்ப டீடைலா பேசி போரடிப்பார்கள், இல்லைனா மற்றவர்கள் சொல்லும் விஷயங்களில் குற்றம் கண்டு பிடித்துக் கொண்டே இருப்பார்கள்.."

"ம்ம்.. இருக்கலாம்.. ஹர்ஷர் தன்னோட குருவிடம் சென்று நண்பர்கள் கிடைக்கனுன்னா நான் என்ன பண்ணனும்? என்று கேட்டார். அவரோட குரு நீ சொன்னதைத்தான் சொன்னார்."

அதாவது நீ நிறைய படிச்சிருக்க, அதனால் உன்னோட பேசவே எல்லோரும் பயப்படுகிறார்கள். நீ படித்ததை எல்லாம் கொஞ்சம் மறந்தால் உனக்கு நண்பர்கள் கிடைக்கலாம்.." என்றாராம்.

எப்படி மறப்பது என்று ஹர்ஷர் கேட்க, உளுந்தை தயிரில் ஊற வைத்து 48 நாட்கள் சாப்பிடு, மறதி வரும். என்றாராம்.

ஹர்ஷரும் அதன்படி 48 நாட்கள் உளுந்தை தயிரில் ஊற வைத்து சாப்பிட்டு விட்டு குருவை சென்று சந்தித்திருக்கிறார். அவர் இவருக்கு ஒரு பரீட்சை வைத்தாராம். அதில் ஹர்ஷர் வழக்கம்போல முதல் மார்க் வாங்கி விட, அவருடைய குரு," உனக்கு விமோசனமே கிடையாது. 48 நாட்கள் தயிரில் ஊறவைத்த உளுந்தை சாப்பிட்டும்  கூட உனக்கு மறதி வரவில்லை. நட்பு வட்டம் என்னும் ஆசையை மறந்து விடு என்றாராம்.

அடக்கடவுளே! இது தெரிஞ்சும் நீ ஏன் தயிர் வடை சாப்பிடுகிறாய்?

என் மகன் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் பொழுதே தயிர் வடை வந்து விட்டது. அதன் மேல் காரா பூந்தி தூவ வேண்டாம் என்று சொல்ல மறந்து விட்டேன். எனக்கு என்னவோ மிருதுவாக இருக்கும் தயிர் வடை மேல், காரா காரா கர கரப்பான காரா பூந்தி தூவினால் பிடிக்காது. சில சமயம் அந்த காரா பூந்தி சிக்கு வாடை வேறு அடிக்கும். காரட் துருவல் ஓகே.!

நான் ஹர்ஷ வர்தனரைப் போல அறிவு ஜீவியும் அல்ல, தவிர 48 நாட்கள் தொடர்ந்து சாப்பிடப் போவதில்லையே.. சர்வர் கொண்டு வைத்த தயிர் வடையை ஸ்பூனால் விண்டு வாய்க்குள் தள்ளினேன்.

படம்: நன்றி கூகிள்!

Tuesday, October 17, 2017

ஜோசியம் பார்கலையோ..? ஜோசியம்

ஜோசியம் பார்கலையோ..? ஜோசியம் 



"நீ ஐந்தாம் தேதி பிறந்தவளா?" என்று என்னை அதிகம் அறியாத, ஒரு பெண் கேட்ட அந்த கேள்விதான் எனக்கு நியூமராலஜியில் ஆர்வத்தை தூண்டியது. 

ஒரு மனிதரை பார்த்து சில நாட்களிலேயே அவருடைய பிறந்த தேதியை கணிக்க முடியுமென்றால்...? அது எப்படி சாத்தியம் என்று நான் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் நியூமராலஜி சம்பத்தப்பட்ட புத்தகங்கள் படிக்க ஆரம்பித்தேன்.



அந்த சமயத்தில் ராமண்ணா என்று ஒரு ஜோசியர் எங்கள் வீட்டுக்கு அடிக்கடி வருவார்.அவரை நாங்கள் ஜோசியர் மாமா என்போம்.  பரம்பரை ஜோதிடரான அவரின் கணிப்புகள் மிகவும் துல்யமாக இருக்கும். அவரிடம் நான் அதிகம் விவாதித்திருக்கிறேன். ஒருமுறை சாரதா தேவியின் ஜாதகத்தை யாரென்று சொல்லாமல் அவரிடம் காண்பித்து என்ன சொல்கிறார் பார்க்கலாம் என்று அதிகப்ரசங்கித் தனமாக பரீட்சை கூட செய்தேன். ஆனால் அவர் மிகச் சரியாக கூறி என் வாலை நறுக்கினார். அப்போது பால ஜோதிடம் சக்கை போடு போட்டுக்கொண்டிருந்தது. அதை படித்து விட்டு ஜோசியர் மாமாவிடம் சந்தேகங்கள் கேட்பேன்.

எனவே ஜாதகத்தில் கொஞ்சம் நம்பிக்கை வர ஆரம்பித்தது. என் மூத்த சகோதரி கை ரேகை ஜோதிட சம்பந்தமான புத்தகங்கள் வைத்திருந்தார். அவைகளை படித்து விட்டு நானும் அவரும் கருத்து பரிமாறிக் கொள்வோம். ஒரு முறை என் தோழி ஒருத்தியின் கைய முதலில் நான் பார்த்தேன், பிறகு என் அக்கா பார்த்துவிட்டு,"உங்க வீட்டில் உங்கள் முன்னோர்கள் யாராவது கோவில் கட்டியிருக்கிறார்களா?" என்று கேட்டார். உடனே என் தோழி,"ஆமாம் என் அம்மா சிறிய பிள்ளையார் கோவில் ஒன்று கட்டி அதை பராமரிக்கவும் செய்கிறார்" என்றாள்.

எனக்கு என்னை குறித்து அதாவது என் ஜோதிட அறிவைக் குறித்து மிகவும் வெட்கமாக போய் விட்டது. நாம் இருவரும் ஒன்றாகத்தானே படித்தோம், பிறகு ஏன் அவரால் கணிக்க முடிந்த ஒரு விஷயத்தை என்னால் கணிக்க முடியவில்லை? இதிலிருந்து வெறும் ஏட்டறிவு மட்டும் குறி சொல்வதற்கு போதாது. இன்ட்யூஷன் வேண்டும் என்னும் விஷயம் தெளிவானது. இன்ட்யூஷனை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றால் பூஜைகள்,மந்திர ஜெபங்கள் போன்றவை அவசியம் என்பதால் அதை அதோடு முடித்துக் கொண்டேன். ஆனாலும் ஜாதகம், நியூமராலஜி,நேமாலஜி போன்றவற்றில் ஆர்வம் குறையவில்லை. அது சம்பத்தப்பட்ட புத்தகங்கள் படிப்பதும், அதை பற்றிய ஞானம் உள்ளவர்களோடு உரையாடுவதும் மிகவும் பிடிக்கும்.

இப்படி ஜாதகம், கை ரேகை ஜோதிடம், நியூமராலஜி எல்லாவற்றிலும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் ஞானம் உண்டு. நம்பிக்கை நிறைய உண்டு. என்றாலும் தொலைகாட்சியில் வரும் ராசி பலன் நிகழ்ச்சிகள், பத்திரிகைகளில் வரும் ராசி பலன்கள் போன்றவற்றை அவ்வளவாக நம்புவதில்லை. இருந்தாலும் பார்ப்பேன். காரணம், ஜோசியர்கள் "எதிர்பார்த்த நன்மை நடக்கும், வழக்குகளில் வெற்றி, உத்தியோக உயர்வு, வீடு மனை வாங்கும் யோகம்" என்று அடுக்குவதற்கு இடையே விருச்சிக ராசிக்காரர்களையும், மகர ராசியில் ராகு இருப்பவர்களையும் ராகு காலம் பாதிக்காது, சிம்ம ராசிக்காரர்களுக்கு அஷ்டமி, நவமி நன்மையையே செய்யும். போன்ற சின்ன சின்ன ஜோதிட டிப்ஸ் கொடுப்பார்கள். அதை கேட்பதற்காகவே ராசி பலன் நிகழ்ச்சியை கேட்பேன்.

தொன்னூறுகளில் மங்கையர் மலரில் ஜெயலட்சுமி கிருஷ்ணன் என்பவர் எழுதி வந்த ராசி பலன்கள் எனக்கு பலிக்கும். ஒரு முறை அனுபவித்து கழிக்க வேண்டிய மாதம் என்று எழுதியிருந்தார். என்னடா இது? இப்படி எழுதியிருக்கிறாரே என்று நினைத்தேன். அந்த மாதம் என் கணவர் கீழே விழுந்து, வலது கை பந்து கிண்ண மூட்டு உடைந்து பெரிதும் அவதிக்கு உள்ளானோம். இப்போது பாமா கோபாலன் எழுதும் ராசி பலன்களும் ஓரளவிற்கு பலிக்கின்றன.  மிக சமீபத்தில் ஒன்று பலித்தது.

குடும்பத்தில் ஒரு திருமணம்,அதற்காக புடவை, வேஷ்டிகள் வாங்க வேண்டும். தீபாவளி நெருங்கிக் கொண்டிருப்பதால், காலையில் கொஞ்சம் சீக்கிரம் கிளம்பிவிடலாம் என்று நினைத்தோம். சனிக் கிழமை ராகு காலம் காலை ஒன்பதிலிருந்து பத்தரை வரை, எனவே அதற்கு முன்பே கிளம்பி விட வேண்டும் என்று முடிவு செய்தோம். 

கிளம்பிக்கொண்டே இருக்கும் பொழுது ஹரிகேசநல்லூர் வெங்கட்ராமன் புதல்வர் சொன்ன 
ராசி பலனை செவி மடுத்தேன். என்னுடைய ராசிக்கு, "இன்றைக்கு உங்கள் செயல்பாட்டில் ஒரு பெரிய மற்றம் இருக்கும். நீங்கள் செய்யப்போவதை கேள்விப்படும் எல்லோரும் நம்ப முடியாமல் வாயைப் பிளப்பார்கள்" என்றார். அப்படி என்ன வித்தியாசமாக செய்து விடப்போகிறேன் என்று நினைத்தேன். 

தீபாவளி சமயமாச்சே, கடைகள் எல்லாம் சீக்கிரம் திறந்து விடுவார்கள் என்று நினைத்து, வீட்டிலிருந்து 8:30க்கு கிளம்பி, 8:45க்கு கடையை அடைந்து விட்டோம். என்ன ஆச்சர்யம்! கடையே திறக்கவில்லை. அங்கு வேலை செய்யும் பணியாளர்களே வாசலில் காத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். என் கணவரோ, இப்போதுதான் கடையே திறக்கிறார்கள், வா, நாம் போய் சிற்றுண்டியை முடித்து விட்டு வந்து விடலாம். என்றார். சரி, என்று உட்லண்ட்ஸ் சென்று சிற்றுண்டியை முடித்துக் கொண்டு திரும்பினோம். சாதாரணமாக நாங்கள் தீபாவளி பர்சேஸ் முடித்து விட்டு உட்லண்ட்ஸில் சாப்பிட்டு விட்டு வருவோம். இந்த முறை வித்தியாசமாக நேர்மாறாக செய்தோம். கும்பலே இல்லை(தீபாவளி நெருங்கி கொண்டிருக்கும் இரண்டாவது சனிக்கிழமை)!!. நிதானமாக பார்த்து வாங்க முடிந்தது. நாங்கள்தான் முதல் போணியாம். நம்ப முடிகிறதா? இதைக் கேட்ட எல்லோரும் ஜீ தமிழ் ஜோதிடர் சொன்னதையே செய்தார்கள். நீங்கள்...?

Sunday, October 15, 2017

R.K. Laxman, The uncommon man!

R.K. Laxman, The uncommon man!

வீட்டை ஒழித்த பொழுது, என் மகனுக்கு திருமண பரிசாக வந்த, 'R.K. Laxman, The uncommon man' என்னும் புத்தகம் கண்ணில் பட்டது. புரட்டினேன், அடடா! என்ன ஒரு கலைஞன்! அவருடைய கார்ட்டூன்கள் பலதும் இன்றைக்கும் அப்படியே பொருந்துவது சோகம்தான். அவற்றில் நான் ரசித்த எள்ளல், கிண்டல், வருத்தம்,கோபம் என எல்லாவற்றையும் உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.
















50 Glorious years என்பதற்கு பதிலாக 70 glorious years என்று மாற்றிக் கொள்ளலாம் 



இந்த நிலை மாற வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் நீட் தேர்வு 





மோடிக்கு மோதிரக் கையால் குட்டு 


Indian in Europe & European in India




அவருடைய கேரிகேட்ச்சர்களை(cariacture) பார்க்கலாமா?
இவர் யார் தெரிகிறதா?




இவர்? 








இதில் இருவரைத் தவிர மற்றவர்களை கண்டு பிடித்து விடலாம். 

அக்டோபர் 24, R.K. லக்ஷ்மண் அவர்களின் பிறந்த நாள் என்பது இந்த பதிவை எழுத ஆரம்பிக்கும் முன் வரை எனக்குத் தெரியாது. சந்தோஷ ஆச்சர்யம்!













Wednesday, October 11, 2017

ஷாஜஹானும், நந்தனாரும்

ஷாஜஹானும், நந்தனாரும் 

என்னடா இவள் அப்துல் காதருக்கும் அமாவாசைக்கும் முடிச்சுப் போட பார்க்கிறாளே என்று நினைக்காதீர்கள். வரலாற்றில் எப்படியோ தவறாக புரிந்து கொள்ளப் பட்டிருப்பவர்களில் இந்த இரண்டு  பேரும் உண்டு. 

நேற்று நந்தனார் குரு பூஜை என்று என் மூத்த சகோதரி குறும் செய்தி அனுப்பி  இருந்தார்.  அதைப் பார்த்ததும் அவர் வரலாறு எவ்வாறு திரிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பது நினைவுக்கு வந்தது. அதைப் போலவே பெரிதாக திரிக்கப்பட்டிருக்கும் இன்னொரு வரலாற்று செய்தி தாஜ்மஹால் காதல் சின்னம் என்பதும். எனவே இந்த இரண்டு விஷயங்களைப் பற்றியும் எழுதலாம் என்று தோன்றியது.



முதலில் நந்தனாரை எடுத்துக் கொள்வோமா? உண்மையில் பெரிய புராணத்தில் அவர் திருநாளைப் போவார் என்றுதான் குறிப்பிடப் படுகிறார். காரணம் அவர் எப்போதும் நான் "நாளைக்கு தில்லை செல்வேன்" என்று கூறிக் கொண்டிருப்பாராம். அவருக்கு கொடுமைக்காரராக ஒரு அந்தண எஜமானர் இருந்தார் என்பதற்கும், அவர் நந்தனாரை தில்லை செல்ல விடாமல் தடுத்தார் என்பதற்கும்  பெரிய புராணத்தில் எந்தவித ஆதாரமும் கிடையாது. 

நந்தன் சரித்திரத்தை இசை நாடகமாக எழுதிய கோபாலகிருஷ்ண பாரதியார் அந்த காலத்தில் நிலவிய ஜாதிக் கொடுமைக்கு எதிராக நந்தன் சரித்திரத்தை பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்று சேர்த்து விட்ட விஷயம்தான் அந்தண ஆண்டை. 

தான் எழுதிய நந்தன் சரிதத்திற்கு மஹாவித்வான் மீனாக்ஷி சுந்தரம் பிள்ளை முன்னுரை எழுதி கொடுத்தால் சிறப்பாக இருக்கும் என்று கருதிய கோபாலகிருஷ்ண பாரதி அவரை அணுகி கேட்ட பொழுது, நந்தன் சரித நாடகம் மூலத்திலிருந்து மாற்றி எழுதப்பட்டிருப்பதால் மகா வித்வான் மீனாக்ஷி சுந்தரம் பிள்ளை அதற்கு மறுத்து விட்டாராம். மேலும் நந்தன் சரித பாடல்களில் 'வருகலாமோ ஐயா..' என்று ஒரு பாடல்  உண்டு. வருகலாமோ என்பது இலக்கண பிழையான சொல் என்பதால் அதுவும் பிள்ளையவர்களை கோபப் படுத்தி முன்னுரை எழுதவொட்டாமல் தடுத்ததாம். 

இருந்தாலும் எப்படியாவது மீனாக்ஷி சுந்தரம் பிள்ளையிடம் முன்னுரை எழுதி வாங்கிவிடுவது என்று முடிவு கட்டிய கோ.கி.பாரதியார், சுந்தரம் பிள்ளையின் வீட்டிற்கு சென்றிருக்கிறார். அப்போது பிள்ளையவர்கள் சாப்பிட்டு விட்டு சற்று ஓய்வெடுக்கும் நேரம். அவர் உள்ளே ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருக்க, திண்ணையில் அமர்ந்திருந்த பாரதியார் தன் நாடகத்திலிருந்து சில பாடல்களை மனமுருகி பாடிக்கொண்டிருந்தாராம், அதை உள்ளிருந்து செவி மடுத்த பிள்ளையவர்கள் அந்த பாடல்கள் பாடப்பட்ட விதத்தில் உருகி, வெளி வந்து, அவருடைய நந்தன் சரிதத்திற்கு முன்னுரை எழுதி கொடுத்தாராம்.

கோபாலகிருஷ்ண பாரதியின் நந்தன் சரிதம் பட்டி தொட்டி எங்கும் பிரபலமாக ஜாதிக்கொடுமையில் முன்னணியில் இருப்பது பிராமணர்கள்தான் என்ற எண்ணம் வலுப்பட்டு விட்டது. இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் நந்தன் சரிதத்தை எழுதிய கோபாலகிருஷ்ண பாரதி ஒரு பிராமணர்.



அடுத்தபடியாக இப்போது பெரிதும் செய்திகளிலும், வலைப்பூக்களிலும் பேசப் படும் தாஜ் மஹால் விவகாரம். தாஜ் மஹாலை யாராவது காதல் சின்னம் என்றால் எனக்கு கோபம்தான்  வரும். ஏனென்றால் மும்தாஜ் மீது ஷாஜஹானுக்கு இருந்தது காதல் கிடையாது, காம வெறி. 

ஷாஜஹானின் அமைச்சர்கள் ஒருவரின் மனைவியான அர்ஜுமான்ட் பானு பேகம் என்பவளின் அழகால் வசீகரிக்கப்பட்டதால், அந்த அமைச்சரை கொன்று விட்டு அவளை தன்  மனைவியாக்கிக் கொள்கிறான் ஷாஜஹான். அவளோடு வாழ்ந்த பதிமூன்று வருடங்களில் பன்னிரெண்டு குழந்தைகள். வாழ வேண்டிய  இளம் வயதில் அநியாயமாக ரத்த சோகையில் இறந்து போன பரிதாபத்திற்குரிய பெண் மும்தாஜ். மனைவியை நேசிக்கும் யாராவது  இப்படி செய்வார்களா? அவனுக்கு மும்தாஜிற்கு முன்னாலேயே ஆறு மனைவிகள். மும்தாஜ் இறந்த பிறகும் அவன் திருமணம் செய்து கொள்வதையும், ஆசை நாயகிகள் வைத்துக் கொள்வதையும் நிறுத்தி விடவில்லை.  வயோதிகத்தில் கூட இதற்காக ஏதோ பச்சிலைகளையும், லேகியங்களையும் சாப்பிட போக அதனால் அவன் சிறுநீரகம் பாதிக்கப்பட, அரண்மனை மருத்துவர்கள் எச்சரித்ததால் கொஞ்சம் குறைத்துக் கொண்டானாம். இப்படிப்பட்டவன் மனைவி மீது கொண்ட காதலை போற்றும் விதமாக தாஜ் மஹாலை கட்டினான் என்றால் அதை விட அபத்தம் வேறு ஏதாவது இருக்க முடியுமா?

தாஜ் மஹாலை வேறு ஒரு விதத்தில் காதல் சின்னம் என்று சொல்லலாம். கட்டிட கலையின் மீது ஷாஜஹானுக்கு இருந்த காதல்.! அந்த காதல்தான் அவனை தாஜ் மஹாலை கட்ட வைத்தது. அந்த சமயத்தில் நாடெங்கிலும் கடும் பஞ்சம் நிலவிய பொழுதும் அவன் அதைப் பற்றியெல்லாம் கவலைப்  படாமல் மக்களுக்கு அதிக வரி விதித்து வசூலான பணத்தை எல்லாம் தாஜ் மஹால் கட்ட பயன்  படுத்திக்க கொண்டான். இது முடிந்த பிறகு டில்லியில் தாஜ் மஹாலைப் போலவே கருப்பு மார்பிளில் மற்றுமொரு கட்டிடத்தை கட்ட தீர்மானித்திருந்தான். இவனை இப்படியே விட்டால் கஜானா காலியாகி விடும் என்ற அச்சத்தில்தான் அவ்ரங்கசீப் அவனை பதவியில் இருந்து இறக்கி விட்டு தான் முடி சூட்டிக் கொண்டான் என்பதுதான் நிஜமான வரலாறு.

பி.கு.
நான் இப்படி எழுதி இருப்பதால் தாஜ் மஹாலின் அழகை மறுக்கிறேன் என்று பொருள் கிடையாது. தாஜ் மஹால் ஒரு கட்டிட கலை அற்புதம் என்பதில் இரண்டாவது கருத்து  இருக்க முடியாது. ஆனால் அதை காதல் சின்னம் என்று ஒப்புக் கொள்ள முடியாது. 



Thursday, October 5, 2017

மகளிர் மட்டும் (விமர்சனம்)

மகளிர் மட்டும்
(விமர்சனம்) 




ஊடகத்தில் பணி புரியும், எதிர்கால மாமியாரோடு தங்கி இருக்கும் ஒரு பெண், தனக்கு மாமியாராக வரப்போகும் பெண்மணியின் கடந்த கால வாழ்க்கையை கேட்டு, அவளின் கல்லூரி தோழிகளை சந்திக்க வைத்து, அந்த மூவரையும் மூன்று நாட்கள் தங்க வைக்க எடுத்துக் கொள்ளும் பிரயத்தனங்களும், கல்லூரி காலத்தில் டாம் பாயாக விளங்கிய அந்த பெண்களின் வாழ்வை திருமணம் எப்படி மாற்றுகிறது என்பதும்தான் கதை. மாறத் தேவை இல்லை என்கிறார்கள்.   

பெண்களின் துயரங்களை  காண்பிக்க வேண்டும் அதே சமயத்தில் ஆண்களை கொடுமைகாரர்களாக சித்தரிக்க கூடாது.  ஒரு சீரியஸ் விஷயத்தை ஜனரஞ்சகமாக சொல்ல வேண்டும். ஜோதிகா பப்லியாக தெரிய வேண்டும், கவர்ச்சி கூடாது. என்று ஏகப்பட்ட நிபந்தனைகளோடு படத்தை எடுத்திருப்பதாலோ என்னவோ ஆழமும், அழுத்தமும் இல்லை. 

படம் முழுவதும் ஜோதிகா ஆக்கிரமிக்கிறார். உடல் இளைத்து சிக்கென்று இருக்கிறார். 36 வயதினிலே போல புடவையில் வராமல் படம் முழுவதும் ஜீன்ஸில்தான் வருகிறார். என்றாலும் அந்த படத்தில்  இயல்பான நடுத்தர வயது பெண்மணியை பார்த்த திருப்தி இதில் வரவில்லை. 36 வயதினிலே பட ப்ரமோவில், "இனிமேல் என்னை கதாநாயகியாக பார்க்க முடியாது, கேரக்டர் ரோல்களில் பார்க்கலாம்" என்றார். ஆனால், உள்ளுக்குள் வாய்ப்பு கிடைத்தால் "மேகம் கருக்குது டங்கு சிக்கு, டங்கு சிக்கு" என்று ஆட்டம் போடலாம் என்ற எண்ணம் இருக்கிறது போல தோன்றுகிறது. 

தோழிகளாக வரும் ஊர்வசி, பானு ப்ரியா, சரண்யா மூவரில் கடைசி பெண்மணி நடிப்பில் முதலிடம் பிடிக்கிறார். ஊர்வசி தன் வழக்கமான நடிப்பால் கிச்சு கிச்சு மூட்டுகிறார், பானுப்ரியாவை பானுப்ரியா என்று அடையாளம் காண்பதே கடினமாக இருக்கிறது. தினசரி குடித்து விட்டு வரும் கணவன் மீது வரும் ஆத்திரத்தை அடக்கிக் கொள்வதாகட்டும், திட்டிக் கொண்டே இருக்கும் மாமியாருக்கு முகம் சுளிக்காமல் பணிவிடை செய்வதாகட்டும், சரண்யா சிறப்பாக செய்திருக்கிறார். சரண்யாவின் தொப்பியில் மற்றுமொரு சிறகு!

படத்தில் ஒரு பாடலை பாடியிருப்பது கார்த்தியாம்!! நல்ல திறமை.  பின்பாதியில் காட்டப்படும் காடும்,அருவியும் கண்களுக்கு விருந்து. 

நாசர், மாதவன் போன்றவர்கள் வந்து போகிறார்கள். ஜோதிகாவால், ஜோதிகாவுக்காக, ஜோதிகாவின் படம். ஜோ மட்டும்.

Wednesday, October 4, 2017

உக்காரை அல்லது ஒக்காரை

உக்காரை  அல்லது ஒக்காரை 

நவராத்திரியின் பொழுது வெள்ளிக்கிழமை அல்லது செவ்வாய் கிழமை செய்யும் இனிப்பு. சில வீடுகளில் தீபாவளி அன்று காலை இதை செய்வார்கள்.

தேவையான பொருள்கள் 
கடலை பருப்பு - 1 ஆழாக்கு/கப் 
பயத்தம் பருப்பு - 1 ஆழாக்கு/கப் 
வெல்லம்(துருவியது)  -  2 அல்லது 2 1/2 கப் 
தேங்காய் துருவல் 1 மூடி 
ஏலக்காய் - 5
முந்திரி - 10
நெய்  -  4 டேபிள் ஸ்பூன் 

செய்முறை:

முதலில் கடலை பருப்பு, பயத்தம் பருப்பு இரண்டையும் தனித்தனியாக சிவக்க வறுத்துக் கொள்ளவும். பிறகு இரண்டையும் சேர்த்து நீரில் கழுவி இரண்டு மணி நேரம் ஊற வைக்கவும். ஊறிய பருப்புகளை மிக்ஸியில் கரகரப்பாக அரைத்து, இட்லி தட்டில் வேக வைக்கவும். *பருப்பு கலவை வெந்ததும் அதை கொஞ்சம் ஆற விட்டு உதிர்த்துக் கொள்ளவும்.  










அது வெந்து கொண்டிருக்கும் பொழுது அடி கனமான ஒரு பாத்திரத்தில் துருவிய வெல்லம் மூழ்கும் வரை நீர் விட்டு பாகு தயாரிக்கத் தொடங்குங்கள். நல்ல முற்றிய பாகாக இருக்க வேண்டும். முற்றிய பாகு என்பதை அறிய ஒரு சிறிய கிண்ணத்தில் நீர் விட்டு, அதில் இந்த பாகை விட்டு கையால் உருட்டினால் உருட்ட வரும். பாகு தயாராகும் வேளையில் துருவிய தேங்காயை வறுத்துக் கொள்ளவும். 

பாகு ரெடியானதும் உதிர்த்த பருப்பு கலவை, வறுத்த தேங்காய் எல்லாவற்றையும் பாகோடு சேர்த்து கிளறவும்.  அடுப்பை நிறுத்தி விட்டு, பொடி பண்ணிய ஏலக்காய், வறுத்த முந்திரி இவைகளையும் சேர்த்து கிளறினால், உக்காரை ரெடி.

சிலர் உக்காரையில் கொஞ்சம் நல்லெண்ணெய் விடுவார்கள். நான் நெய் மட்டுமே சேர்ப்பேன்.

பருப்புகளோடு புழுங்கல் அரிசியும் சேர்த்து செய்வதுண்டு.

* வெந்த பருப்பு கலவையை கைகளாலும் உதிர்க்கலாம், அல்லது மிக்ஸியில் இட்டு ஒரு சுற்று சுற்றினால் பூவாக உதிர்ந்து விடும். 

Friday, September 8, 2017

தெருவில் ஒலித்து மறைந்த குரல்கள்

தெருவில் ஒலித்து மறைந்த குரல்கள் 

என்னுடைய பால்ய காலம் முதல் இளமைக் காலம் வரை நம் ஊரில் பெரும்பாலும் தனி வீடுகள்தான் இருந்தன. பிரிட்ஜ், டி.வி., வாஷிங் மெஷின், போன்றவை 90% வீடுகளில் கிடையாது. கிரைண்டர், மிக்ஸி, டூ வீலர் போன்றவையே ஆடம்பரம்தான். ஏ.சி.யா? அப்படீன்னா..என்ன? சிந்தாமணி,அமராவதி, டி.யூ.சி.எஸ்., போன்றவை தவிர சூப்பர் மார்க்கெட் என்னும் கான்செப்ட் பெரிதாக வளரவில்லை. எல்லோரும் பக்கத்தில் இருக்கும் நாடார் கடையிலோ, செட்டியார் கடையிலோதான் மாதாந்திர கணக்கில் சாமான்கள் வாங்குவார்கள். அதற்கென்று ஒரு குட்டி நோட்டு உண்டு. அந்த கடைகளில் பிளாஸ்டிக் பை தர மாட்டார்கள். நாம்தான் சாமான்கள் வாங்க துணிப் பையும், எண்ணெய் வாங்க தூக்கும் கொண்டு செல்ல வேண்டும்.    

எனவே அப்போதெல்லாம் தெருக்களில் நிறைய சாமான்கள் விற்றுக் கொண்டு வருவார்கள். விதம் விதமான குரல்களிலும், தொனி-  களிலும் தங்கள் பொருள்களை விற்றுக் கொண்டு போவார்கள். 

வீடுகளில் அம்மியும், ஆட்டுக்கல்லும் மட்டுமே இருந்ததால் "ஆட்டுக்கல் குத்தலையோ, அம்மிக்கல் குத்தலையோ" (ஆட்டுக்கல்லையும், அம்மிக்கல்லையும் பொள்ளுவதை  "குத்தலையோ?" என்பார்கள்). என்றபடி தலையில் ஒரு சிறிய சாக்கு பையை வைத்துக் கொண்டு   ஒருவர் கூவிக் கொண்டே செல்வார். 

ஒவ்வொரு ஞாயிறென்றும் பகல் மூன்று மணி அளவில் கடிகாரம், பேனா ரிப்பேர் செய்வதாக ஒருவர் ஒரு பெரிய மரப்பெட்டியை சுமந்து கொண்டு வருவார். அதில் வித விதமான பேனாக்கள் வைத்திருப்பார். கடிகாரத்தை சர்வீஸ் செய்யக் கொடுத்தால் கண்களில் ஒரு லென்ஸை மாட்டிக் கொண்டு, "பார் எத்தனை அழுக்கு" என்று நம்மிடம் காட்டுவார். "ஸ்ப்ரிங் சரியில்லை, முள் சரியில்லை" என்று ஏதோ கூறி, என்னவோ செய்து ஓடவிட்டு செல்லுவார். அந்த கடிகாரம் கொஞ்ச நேரம் ஓடும் பிறகு நின்று விடும். சரி செய்தவரிடம் கேட்கலாம் என்றால் கொஞ்ச நாள் தலையை காட்ட மாட்டார்.

இவரைத் தவிர, "பூ...ட்... ரிப்பேர்(பூட்டு ரிப்பேர்), கொடை ரிப்பேர் என்று கூவியபடி ஒரு ஆள் அடிக்கடி வருவார். மழைக் காலங்களில் சிலர் அவரிடம் தங்கள் வீட்டு குடைகளை ரிப்பேர் செய்து கொள்வார்கள். 

வெள்ளிக் கிழமை என்றால் காலையில்," உப்பு, வெள்ள வெள்ள (வெள்ளை, வெள்ளை) உப்பு.." என்று கை வண்டியில் உப்பை தள்ளிக் கொண்டு விற்க வருபவரிடம் பெரும்பாலும் எல்லோரும் உப்பு வாங்குவார்கள். வெள்ளிக் கிழமை உப்பு வாங்க வேண்டும் என்பது ஐதீகம் அல்லவா?     

வாரத்தில் இரண்டு முறை கெரசின் ஆயில் விற்றுக் கொண்டு வருபவர் அந்த வண்டியில் உள்ள மணியால் ஒலி எழுப்பும் பொழுது தாய்மார்கள்  தெரிந்து கொள்வார்கள் கெரசின் என்று. அப்போ- தெல்லாம் எல்லா வீடுகளிலும் கேஸ் அடுப்பு கிடையாது.கேஸுக்கு  புக் பண்ணிவிட்டு கனெக்ஷனுக்காக காத்திருக்க வேண்டும். சிலிண்டர் தீர்ந்து விட்டாலும் புது சிலிண்டர் அத்தனை சீக்கிரம் வந்து விடாது. எனவே எல்லோர் வீட்டிலும் மண்ணெண்ணெய் அடுப்பும், அதற்கு தேவையும் இருக்கும். 

மண்ணெண்ணெயை ட்ரம்மில் வாங்கி வைத்துக் கொள்வார்கள். அதிலிருந்து ஒரு பாட்டிலுக்கு இறைத்து வைத்துக் கொள்வார்கள். அப்படி இறைக்க ஒரு பம்பும்  எல்லார் வீடுகளிலும் இருக்கும். 1974-75 கால கட்டங்களில் மண்ணெண்ணெய் தட்டுப்பாடு இருந்தது. விற்பவர் ஒரு வீட்டுக்கு இரண்டு லிட்டருக்கு மேல் விற்க மாட்டார். 
எனவே மண்ணெண்ணைக்காக காத்திருக்கும் குடும்ப தலைவிகளுக்கு அந்த வண்டியின் மணி சத்தம் இன்பத் தேன் வந்து காதில் பாய்ந்தது போல இருக்கும்.

அந்த சமயத்தில் ரா.கி.ரெங்கராஜன் அவர்கள் குமுதத்தில் 'ஷ்ணாயில் ' என்று எழுதிய கதையை படித்தது இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. பதினோராம் வகுப்பு படிக்கும் ஒரு மாணவனின் அண்ணா கெரசின் ஆயில் விற்பவர். நன்றாக படிக்கும் அந்த மாணவன், எப்போதாவது அண்ணாவோடு உதவிக்கு செல்லும் போதெல்லாம் அண்ணாவிடம் அதை 'ஷ்ணாயில்' என்று சொல்வது தவறு, கெரசின் ஆயில் என்றுதான் கூறவேண்டும் என்பான். தம்பி கூறுவதை கேட்டுக் கொண்டாலும் அண்ணா ஷ்ணாயில் என்று கூவுவதை மாற்றிக் கொள்ள மாட்டார். பள்ளி இறுதி தேர்வு விடுமுறையில் அண்ணாவுக்கு ஒரு விபத்தில் காலில் அடிபட்டு நடக்க முடியாமல் போய் விடும். எனவே அவன் மண்ணெண்ணெய் விற்கச் செல்வான். அவனோடு படித்த பெண் வந்து கெரசின் வாங்குவாள், இவனைத் தெரிந்தது போல காண்பித்துக் கொள்ள மாட்டாள். அவன் முதலில் கெரசின் ஆயில் என்று கூவுவான், அது அவனுக்கே வித்தியாசமாக ஒலிக்க, 'ஷ்ணாயில்' என்றே அவனும் குரல் கொடுக்கத்  தொடங்குவான். என்று முடியும் கதை. 

இதைத் தவிர அந்தந்த ஸீசன்களுக்கு ஏற்றாற்போல கோல மாவு, வடு மாங்காய் எல்லாம் தெருவில் வரும். மல்லி, ஜாதி, கனகாம்பரம் போன்ற பூ விற்கும் பெண்கள், மாலையில்தான் வருவார்கள். மல்லிகைப் பூ சீசனில் மதியம் இரண்டு மணிக்கே உதிரிப் பூவை சைக்கிளில் விற்றுக் கொண்டு வருவார்கள்.   

பால்காரர்கள் சைக்கிளில்தான் வருவார்கள். சைக்கிள் பாரில் சற்று பெரிய மணியை கட்டி வைத்து, அதை அசைத்துதான் ஒலி எழுப்புவார்கள். ஒவ்வொரு பால்காரரின் மணியும் வித்தியாசமாக ஒலிக்கும். காலை,மாலை என இரு வேளை மட்டுமே பால் கிடைக்கும். பாக்கெட் பாலும் கிடையாது, அதை வைத்துக் கொள்ள குளிர்சாதன பெட்டியும் கிடையாது. நடுவில் யாராவது விருந்தாளிகள் வீட்டுக்கு வந்து விட்டால், அக்கம் பக்கத்தில் யார் வீட்டிலாவது பால் இருக்குமா என்று கேட்க வேண்டும்.  

பஞ்சு மிட்டாய் வியாபாரிகள் கூட சிறிய மணியை ஒலி எழுப்பியபடிதான் வருவார்கள்.

இரவில் எட்டு மணிக்கு மேல் கடலை வருத்தபடி செல்லும் வண்டிக் காரர் அந்த இரும்பு சட்டியில்  தட்டி 'டங் டங்' என்று ஒலி எழுப்புவார். பத்து பைசாவுக்கு ஒரு பொட்டலம் கடலையில் அடியில் ஒரு சிறு வெல்லத் துண்டும் போட்டு கொடுப்பார்.

தலை நரைத்து, வெள்ளை புடவை கட்டிக்கொண்டு வெண்ணை,நெய் கொண்டு வரும் கவுண்டர் பெண்மணியின் அருகில் சென்றாலே வெண்ணை வாசம் அடிக்கும். அதற்கு பிறகு எங்கள் வீட்டிற்கு சனிக்கிழமைதோறும் வெண்ணை கொண்டு வருபவர் அரை கிலோ வெண்ணை அளந்து போட்ட பிறகு, கையை நீட்டினால் ஒரு உருண்டை வெண்ணை கையில் போடுவார். 

பெரும்பாலும் மதியத்தில்தான் "பழைய சேலைகளுக்கு பாத்திரம், பிளாஸ்டிக் பக்கெட்" என்று குரல் எழுப்பியபடி எவர்சிவர், அலுமினிய பாத்திர வியாபாரிகள்   வருவார்கள். 

விடுமுறை நாட்களில் வண்டியில் ஐஸ் க்ரீம் விற்பவர்கள் மற்றும் பலூன்காரர்கள் சிறு குழந்தைகள் வீட்டில் இருக்கிறார்கள் என்று தெரிந்தால் நகராமல் 'பாம் பாம்'  என்று ஹாரன் ஒலி எழுப்புவார்கள். 

ஒவ்வொரு வியாழக் கிழமையும் பாத்திரங்கள் துலக்க அரப்புத்தூள் கொண்டு வரும் பெண்மணி பசலைப்  பொடி என்று பச்சை நிறத்தில் ஒரு பொடி கொண்டு வருவார், கொஞ்சம் கொழகொழப்பாக இருக்கும் அதை சிகைக்காயோடு சேர்த்து தலைக்கு தேய்த்துக் குளிப்போம். என் மகளுக்கு அரப்புத்தூள் என்றால் என்னவென்றே தெரியாது. 

இதைத் தவிர காவடி போல நீண்ட கழியின் இரு புறங்களிலும் தொங்க விடப்பட்டிருக்கும் பானைகளை சுமந்தபடி 'பதநி , பதநி' என்று விற்றுக் கொண்டு செல்லும் பதநீர் வியாபாரிகள். ஒரு அடுப்பில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் சூடான சேமியா பாயசத்தை,'சே..மி..யா.. பா..ய..ஸ்.." என்று விற்றுச் சென்றவர்களை பார்த்திருக்கிறேன், ஆனால் இவை இரண்டையும் ருசித்ததில்லை. சேமியா பாயசம் பிரமாதமாக இருக்கும் என்பார் என் அண்ணா. 

காலை வேளைகளில் கீரை, காய் கறி இவைகளைக்கொண்டு வருபவர்களின் அழைப்பு. ஒரு கைப்பிடி அரிசிக்கு ஒரு கட்டு கொத்தமல்லி தரும் பாட்டி. இதே ஒரு கைப்பிடி அரிசிக்கு இலந்தை பழம்,களாக்காய் எல்லாம் வாங்கி சாப்பிட்டிருக்கிறோம்.

இதில் விளக்குமாறு விற்பவர்களும், ஒட்டடை கம்பு விற்பவர்களும்தான் பரிதாபத்துக்குரியவர்கள்.  எல்லோரையும் போல அவர்களும் தங்கள் பொருளின் பெயரை குறிப்பிட்டுதான் கூவுவார்கள். நாமும் அவர்களை கவலையேப் படாமல் ஏ! விளக்குமாறு! ஏ! ஒட்டடை கம்பு! என்று அழைப்போம், கொஞ்சம் கூட பாதிப்படையாமல் அவர்கள் வருவார்கள். சாதாரணமாக யாரையாவது இப்படி அழைத்து விட முடியுமா? 

எண்பதுகளின் இறுதியிலிருந்து நிலைமை மாற ஆரம்பித்தது. மிக்ஸியும், கிரைண்டரும் ஆடம்பரம் என்பதிலிருந்து அத்தியாவசியம் என்னும் நிலைமைக்கு மாறத் துவங்கின. தொன்னூறுகளின் இறுதியில் ஐ.டி. பூம் ஏற்பட்ட பிறகு, குளிர்சாதன 
பெட்டியும், வாஷிங் மிஷினும் அத்தியாவசியமாகி விட்டன. கடன் அட்டைகள் புழங்க ஆரம்பித்த பிறகு நாடார் கடைகளின் இடத்தை  சூப்பர் மார்கெட்டுகள் பிடித்துக் கொண்டன. 

தனி வீடுகள் குறைந்து கேட்டட் கம்யூனிட்டிகள் பெருகிய பிறகு வீதியில் சாமான்கள் விற்றுக் கொண்டு வருபவர்கள் என்ன ஆனார்கள் என்று தெரியவில்லை. 

இப்போதெல்லாம் ஆன் லைனில் ஆர்டர் கொடுத்தால் சாமான்கள் அட்டை பெட்டியில் அழகாக வந்து விடுகின்றன. மாறுதல்தானே வாழ்க்கை!